Aforyzmy i sentencje autorstwa Adolfa Dygasińskiego.

Noc nie ma pisanych dziejów, gdyś ci, którzy piszą, śpią albo piszą w nocy.

Skończony człowiek powinien być do dwudziestego roku życia gładki, do trzydziestego- strojny, do siedemdziesiątego- cnotliwy. Mniejsza o to, jakim już potem będzie.

Gdyby poezja żyła tylko prawdą rzeczywistą, umarłaby z głodu.

Dobrze się zamierzyć znaczy nieraz tyle, co uderzyć.

Każdypowinien przed czymś uciekać, gdyż tym orężem można także z nóg zwalić wroga: ucieczka i pogoń jest to pojedynek na nogi. Ten przegrywa, kto pierwszy nogi sobie zerwie, wyczerpie cenne, żywotne siły.

Gdzie jest zbyt dobrze, tam nie może być zbyt bezpiecznie.

Nic się nie organizuje bez dezorganizacji.

Ludzie w wilku prześladują i nienawidzą własną przewrotność.

Biada tym, którzy o wschodzie słońca ziewaniem dzień pozdrawiają.

W wychowaniu nie tyle dają się ocenić korzyści dobrej edukacji, ile- następstwa złej.

Istota zdolna do najwyższego wyobrażenia sobie szczęścia jest jednoczeście najszczęsliwszym na świecie stworzeniem.

Aby popełnić zbiorową nikczemność, ludzie nie potrzebują się naradzać.

Usiłując poznać i wytłumaczyć przyrodę, zyskujemy najpewniejsze poznanie samych siebie, nawet wtedy, kiedy bładzimy w poznaniu przyrody.